Trots!

Tijd voor een persoonlijke Blog!

Ik ben bezig met een nieuwe inrichting van mijn huis. Een andere kleur op de muur, een andere eethoek, een kast weg gehaald en wat kleine aanpassingen gemaakt. Op de plaats waar de kast stond, wil ik nu een serie foto’s gaan ophangen. Ik wil een stukje van mezelf laten zien in mijn huis. Enerzijds als fotograaf, dus er moeten foto’s aan de muur, op cool materiaal. En anderzijds als moeder, dus op de foto’s wil ik onze kinderen zien. Kortom… het hele spul moest op de foto! Ik doe dit natuurlijk vaak in opdracht, maar nog niet eerder met een bewust doel voor mijn èigen huis. Eigenlijk bleek het heel goed te zijn, een keer zelf het hele traject te doorlopen, dat mijn klanten ook doorgaan; maar dit terzijde ( welke kleding moeten de kids aan, is het wel mooi weer voor een shoot, we hebben eigenlijk weinig tijd want moeten zo hockeyen, hoezo wil mama wèèr foto’s maken?)

Een klant van mij zei pas al:” Jij zult wel heel veel mooie foto’s van je kinderen hebben”. Dat is natuurlijk ook zo. Zij zijn mijn favoriete modelletjes! Maar een echte shoot van hen, heb ik maar twee keer in de studio gedaan, en maar een keer eerder op locatie. Natuurlijk maak ik wel veel foto’s  op vakanties en met de feestdagen, maar niet vaak maak ik van hen een portretshoot. Nog een reden dus, om te gaan fotograferen! Persoonlijk houd ik erg van fotoreportages op locatie.  En van ’t mooie Gooi. Weer een stukje Laura…

Dus zijn we zondagochtend lekker met z’n zevenen en de hond naar de hei gegaan. Mijn favoriete werkplek. En het leuke is, dat bijna iedereen meteen ontspant bij het zien van zoveel moois. Je voelt de ruimte, de vrijheid, de wijdsheid. Je ziet de hooglanders grazen, je ruikt de natuur. Heerlijk! Bobby, onze hond, was door het dolle, en ging als een gek konijnenkeutels zoeken en lekker rollen in het gras. De kinderen hadden veel lol om hem, en dus: everybody happy!

Tijd om te beginnen met schieten; groepsfoto’s, individuele portretten voor wie wilde, en lekker losse foto’s al rennend of spelend met de hond. Na een klein uurtje was het wel klaar en hebben we nog heerlijke warme chocomel gedronken alvorens we weer naar huis gingen.

Tot zover, een redelijke normale dag. Tot…. ik de beelden ging inladen.

Wat zag ik voor moois!!! Er gebeurde, wat ik vaak van klanten hoor, dat er gebeurt als ze mijn foto’s zien. Je ziet op beeld, je eigen kroost, je meest dierbaren, vastgelegd.. Stilstaand in beeld. Je ziet zoveel! Hun uitdrukking, hun ondeugd, baldadigheid, hun geluk, hun blijdschap, hun energie, hun schoonheid!

En wat voel je je dan dankbaar. Er overviel me een ongelofelijk gevoel van trots! Niet alleen op de foto’s, maar vooral op alle vijf de kids! Wat een rijkdom!!!!! Ik zie gelukkige beelden van ons mooie samengestelde gezin. Vijf hele blije vrolijk lieve kinderen, die happy zijn, en dat na alles wat er is gebeurd… Ik ben diep geraakt, door de foto’s. Of eigenlijk door het geluk en de mooie energie van onze kinderen die de foto’s laten zien!

Eens te meer realiseer ik me dan ook wat foto’s met je kunnen doen. Ze bevriezen het moment, laten het nù zien, maken je bewust van hoeveel geluk je in handen hebt. En wat ben ik blij dat ik dit ook voor anderen kan betekenen. Geregeld hoor ik dat de foto’s mijn klanten ontroeren. Ik snap nu nog beter waarom. En het is ook mooi; je laten raken, tot diep je hart, door te kijken naar foto’s van je eigen liefde(s)… het ontroert. En doet je beseffen hoeveel moois je in handen hebt.

Na het inladen ben ik de foto’s meteen gaan bewerken ( ik was zo enthousiast, maar mijn muur moet natuurlijk ook gevuld worden))) En ik heb er een slideshow van gemaakt. Luister ook maar goed naar de tekst. Dan is ( bij ons in elk geval) de ontroering compleet.